[HP fanfiction] Darling, I hate you (JP/SS,SB/RL)
posted on 02 May 2008 21:45 by saturn-t in Work:: Warning Y ::
From : Harry Potter
Darling, I hate you
Pairing : JP/SS, RB/RL
Rating : เอ่ ไม่แน่ใจ ถึงตอนนี้ไม่มีอะไร แต่ต่อไปไม่แน่ อิอิ
By : SaTurN
คำเตือน : ตัวละครและสถานที่ที่ปรากฏในเรื่องทั้งหมด
เป็นลิขสิทธิ์ของ J.K. Rowling ตัว fiction เป็นสมบัติของ SaTurN
ถ้ามีผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยคร๊าบบ
- - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - -
เช้าวันธรรมดาที่แสนจะน่าเบื่อผ่านไปอย่างเชื่องช้า เจมส์ พอตเตอร์ก้าวขายาวๆ ของตนไปตามทางเดินหินพร้อมกับคู่หูของเขา ซิเรียส แบล็ค
“เฮ้ นั่นลิลี่ใช่ไหม? อยู่กับเจ้าหัวเมือกแน่ะ” ซิเรียสเอ่ยขึ้น ทำให้เด็กหนุ่มที่เดินนำลิ่วไปแล้วหยุดชะงัก เจมส์หมุนตัวกลับมาพลางมองไปทางที่เพื่อนชี้
ตรงริมทะเลสาบเด็กสาวผมแดงเดินเคียงคู่กับเพื่อนจากบ้านสลิธีรินของเธอ เซเวอร์รัส สเนปก้มหน้ามองหนังสือที่หอบอยู่ในอ้อมแขนแต่ก็ยังมองเห็นได้ชัดว่าเขามีความสุขแค่ไหนที่ได้คุยกับเธอ เขาแอบยิ้มและหัวเราะเบาๆ เมื่อฟังเรื่องที่ลิลี่เล่าอย่างออกรส
ความรู้สึกหลายๆ อย่างปนเปกันพุ่งพรวดขึ้นในความรู้สึกของเจมส์ พอตเตอร์ โกรธ? หึง? เกลียด? เขาไม่ชอบใจเลยที่เห็น ‘เจ้านั่น’ มาเกาะแกะกับผู้หญิงที่เขาชอบถึงแม้ทั้งสองจะเป็นเพื่อนกันมาก่อนก็เถอะ แต่เขาก็ดูออกว่าความรู้สึกของหนึ่งในสองคนนั้นได้เกินกว่าคำว่าเพื่อนไปแล้ว
“เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เจมส์เอ่ยขึ้นทั้งที่ยังไม่ละลายตาจากภาพตรงหน้า
“ช่วยไหม?” ซิเรียสขัดขึ้นทันทีที่มีโอกาสจะได้แกล้งคน
“ไม่ต้อง”
“ = =^”
“เอ่อ ลิลี่...คือ...ฉัน คิดว่า...”
“อุ้ย ขอโทษนะแต่ว่าฉันมีธุระน่ะ คงต้องไปแล้ว” เด็กสาวเอ่ยขัดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดจบด้วยท่าทีร้อนรน
“บายเซเวอร์รัส” เธอตัดบทแล้วก้าวจากไป....
“อืม แล้วเจอ...กัน” ...โดยไม่ฟังคำลาของเขาด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มตั้งใจจะกลับเข้าไปในปราสาทเพื่อเตรียมเรียนชั่วโมงแรก แต่ยังไม่ทันถึงก็มีเสียงของคนที่เขาแสนรังเกียจขัดขึ้นเสียก่อน
“จะไปไหน ไอ้หัวเมือก” เจมส์ พอตเตอร์โผล่มาดักหน้าเขาพร้อมกับใบหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนทุกครั้ง
“เรื่องของฉัน นายถอยไปซะ”
“โอะโอ๋ โดนลิลี่ทิ้งรึไง” เด็กหนุ่มยังคงลอยหน้าลอยตาพูดต่อไป โดยที่คำพูดนั้นกระทบใจคนฟังเข้าอย่างจัง
“หลบไปซะ” เซเวอร์รัส สเนปเดินเลี่ยงเข้าไปในปราสาทแต่ดูเหมือนร่างสูงจะไม่ยอมเลิกตื้อง่ายๆ
“ฉันรู้นะ ว่านายคิดยังไงกับลิลี่ เอฟเวนส์” เป็นอีกครั้งที่คำพูดของพอตเตอร์กระทบใจเขาเข้าแรงๆ แต่เขายังคงบังคับสีหน้าให้เป็นปกติก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง
“อย่าไปทางขวา” เจมส์แกล้งพูดขึ้นเรียบๆ
“ฉันจะไป” เจ้าของผมสีดำเป็นมันหันมาจ้องคนกวนประสาทเขม็งก่อนจะหมุนตัวเลี้ยวไปทางขวาทันที ความดื้อดึงของเซเวอร์รัส สเนปเป็นไปตามที่เจมส์คาดไว้ ซึ่งนั่นทำให้แผนของเขาสำเร็จโดยที่ ‘เหยื่อ’ เดินเข้าไปหากับดักซะเอง
“นี่ ที่ฉันอุตส่าห์ห้ามก็เพราะ....” เจมส์ตะโกนไล่หลังไป
ตึง!
โครมม ซ่า~
“...เพราะนายจะเหยียบโดนแผ่นเด้งดึ่งที่ฉันวางไว้จนกระเด็นออกหน้าต่างไปตกในทะเลสาบน่ะสิ” เด็กหนุ่มยื่นหน้าออกจากปราสาทไปมองผลงานของตัวเอง ที่กำลังดำผุดดำว่ายในทะเลสาบอย่างสะใจ เด็กนักเรียนซึ่งอยู่แถวนั้นที่ได้ยินเสียงน้ำแตกกระเซ็นอย่างแรงเหมือนมีวัตถุชิ้นใหญ่ตกลงไป กว่าจะรู้ตัวร่างที่ตะเกียกตะกายลอยคออยู่กลางทะเลสาบก็ใกล้จมเต็มที แต่กลับไม่มีใครกล้าลงไปช่วย
เจมส์เดินย้อนกลับไปหาซิเรียสด้วยรอยยิ้ม
“ไง” เด็กหนุ่มหันไปยักคิ้วให้เพื่อน ก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นเด็กสาวตาสีเขียวสดใสที่เดินมาทางเขาพอดี
“เคธี่ฝากนี่มาคืนให้นาย” ลิลี่ยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้เขาสายตาก็มองไปรอบๆ
“เอะอะ อะไรกันน่ะ” เธอถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องโวยวายของใครหลายคน และนักเรียนที่พากันวิ่งไปยังทะเลสาบ
“เห? นั่นฝีมือนายหรอเจมส์ สุดยอดเลยว่ะ” ซิเรียสผู้ไม่ได้รับรู้สถานการณ์อะไรเลยพึ่งจะสังเกตเห็นกลุ่มผมดำๆ ที่ลอยอยู่ในทะเลสาบ
“อุ๋ย!!” ซีเรียสหันกลับมาเห็นเพื่อนอยู่กับลิลี่ที่มองเขาด้วยดวงตาเขียวปั๊ดบ่งบอกอารมณ์แล้วก็ต้องเสหลบไปอย่างหน้าด้านๆ ‘ถ้าไม่ใช่เพื่อนนายตายแน่’ นี่คือความคิดของเจมส์ในตอนนี้
“ฉันจำผมเขาได้ นั่น...เซเวอร์รัสว่ายน้ำไม่เป็น!!!” เด็กสาวกระชากหนังสือในมือฟาดหัวตัวต้นเหตุเช่นเขาอย่างแรง ก่อนจะโยนกระเป๋าแล้ววิ่งตรงไปยังทะเลสาบทันที
“อะไรนะ! ว่ายน้ำไม่เป็นหรอ? ทำไมนายไม่บอกฉันว่าหมอนั่นว่ายน้ำไม่เป็น!” เขาหันไปตะคอกเพื่อนซี้ทันที
“ฉันก็ไม่รู้ ทำไมนายมาโทษกันอย่างนี้ล่ะ” ซิเรียสบ่นก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป
“เธอเครียดเกินไปนะ”
“เรื่องอะไรครับ?”
“ทุกเรื่องนั่นแหละ สีหน้าเธอมันฟ้อง”
“มาดาม...”
“แล้วยังลงไปเล่นน้ำในทะเลสาบในเวลาแบบนั้นอีกฉันไม่แปลกใจเลยถ้าเย็นนี้เธอจะไข้ขึ้น เพราะฉะนั้นเธอจะต้องนอนที่นี่จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ เอาเถอะฉันรู้ว่าเธอลำบากใจ แต่เรื่องเรียนปล่อยมันไปซะบ้าง เธอควรได้พักผ่อนและฉันจะไม่ยอมปล่อยเธอไปเด็ดขาด”
“ครับ”
“เอ้า กินยานี่ซะแล้วบอกฉันมาว่าเธอลงไปในทะเลสาบได้ยังไง”
“ผมแค่ลื่น...”
“ไม่ต้องมาแค่! มีคนบอกว่าเธอลอยออกมาจากปราสาท ฉันว่าเรื่องนี้อาจารย์ประจำบ้านของเธอควรจะได้รู้ เธอเกือบจะ…เกือบจะตาย!”
“ผมไม่อยากให้เรื่องไปกันใหญ่ มันไม่มีอะไรจริงๆ ครับ”
“จะให้ฉันเชื่อที่เธอบอกว่าลื่นตกลงไปเลยรู้สึกอยากเล่นน้ำขึ้นมา ทั้งๆ ที่ว่ายน้ำไม่เป็นรึ?”
“เอ่อ...ครับ”
“ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก กินยาให้หมด แล้วไปนอนซะ”
เจมส์แอบฟังเสียงคนสองคนเถียงกันอยู่ที่หน้าห้องพยาบาลสักพัก ก่อนจะได้ยินเสียงขวดยากระทบกันและเสียงฝีเท้าปึงปังที่เดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์
หลังจากบทสนทนาเมื่อครู่ความรู้สึกผิดก็หลั่งไหลเข้ามาจนตัวเขาหนักอึ้ง เขาเกือบจะฆ่าคนตาย! ถึงจะเป็นคนที่เขาเกลียดก็เถอะ แต่หมอนั่นไม่เอาเรื่องเขาด้วยซ้ำ เขาคิดเอาไว้ว่าเจ้าหัวเมือกนั่นจะต้องวิ่งแจ้นไปฟ้องอาจารย์เพื่อให้เขาโดนลงโทษเหมือนทุกครั้ง แต่เปล่า...นี่ยิ่งทำให้ความรู้สึกผิดของเขาถาโถมเข้ามามากขึ้นจนแทบยืนไม่ไหว
ครั้นพอนึกถึงเวลาที่เห็นเจ้านั่นเดินคุยกับลิลี่ด้วยท่าทางสนิทสนมแล้ว ทั้งตอนที่ลิลี่วิ่งตรงเข้าไปช่วยมันอีก ความรู้สึกผิดทั้งหมดก็หายไปเปลี่ยนเป็นความโกรธเข้ามาแทนที่ แต่มันเป็นความโกรธแบบที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก ทำไมมันรู้สึกโหวงๆ ในท้องอย่างนี้นะ?!!
เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินเลี่ยงออกไปเงียบๆ
ในห้องนั่งเล่นรวมหลังอาหารค่ำเขาพยายามพูดกับลิลี่อีกครั้ง
“เฮ้ ฉันขอโทษ”
“ไป-ตาย-ซะ” น้ำเสียงหนักแน่นของเด็กสาวตะโกนใส่หน้าเขาด้วยคำเดิมที่เธอพยายามตะโกนใส่เขามาทั้งวัน ทุกครั้งที่เขาพยายามจะพูดอะไรกับเธอ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วเจ้านั่นก็ไม่ได้เป็นอะไรมากนี่นา” เขาเองก็เริ่มหมดความอดทนเช่นกันหลังจากฟังคำนี้มาตลอดทั้งวัน
“ไป-ตาย-ซะ”
“พูดจาแบบนี้ไม่ได้น่ารักเลยนะลิลี่”
“ไป-ตาย-ซะ”
“YOY”
“ไป-ตาย-ซะ” อ่าวเฮ้ย เขายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ
เซเวอร์รัส สเนป เพราะแกคนเดียว!
คืนนั้นเจมส์ พอตเตอร์สวมผ้าคลุมล่องหนผืนเก่งแล้วแอบออกมาจากหอนอนเหมือนที่เคยทำบ่อยๆ แต่ด้วยจุดประสงค์ที่ต่างออกไป ร่างสูงก้าวไปตามทางเดินหินมืดๆ ในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าห้องพยาบาล
เขาแทรกตัวผ่านประตูเข้าไปเงียบๆ ก่อนจะหยุดลงข้างเตียงเพียงเตียงเดียวในห้องที่มีคนนอนอยู่ เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า ให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับคนที่นอนหลับอยู่ เขาฟังเสียงหายใจอย่างสม่ำเสมอและมองแผ่นอกที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะนั่นอยู่สักพัก ก่อนจะเอานิ้วเขี่ยคนหลับสนิทเบาๆ
“เฮ้ย เจ้าก้อนเมือก ตื่นเด๊ะ” เด็กหนุ่มบังคับเสียงไม่ให้กระด้างเกินไป แม้เขาจะทำใจไว้แล้ว แต่จะให้ญาติดีกับศัตรูคู่แค้นในทันทีมันก็ยากอยู่
ใช่ทั้งหมดเป็นเพราะเซเวอร์รัส สเนปคนเดียวแต่แทนที่เขาจะแก้แค้นเหมือนเคย เขากลับเลือกวิธีผูกมิตรกับเจ้านี่แทน เขาพยายามพร่ำบอกตัวเองมาตั้งแต่เมื่อเย็นว่า ‘เพื่อนของคนที่ฉันรัก ก็คือเพื่อนของฉัน’ ซึ่งอาจจะทำให้ลิลี่มองเขาในแง่ดีขึ้นมาบ้างก็ได้ เพราะเขารู้ว่าถึงลิลี่จะห่วงเจ้านี่มากแค่ไหน แต่สายตาของเธอก็ไม่ได้บ่งบอกว่ารู้สึกเกินคำว่าเพื่อนเลย
“ใครน่ะ” ดวงตาสีดำสนิทปรือขึ้นตามเสียงเรียกก่อนจะเพ่งมองไปในความมืด
“ฉันเอง” เจมส์ดึงผ้าคลุ่มล่องหนออกจากศีรษะก่อนจะพยายามฉีกยิ้มให้แลดูเป็นมิตรที่สุด แต่เซเวอร์รัส สเนปกลับสะดุ้งลุกพรวดแล้วขยับหนีไปอีกด้านของเตียงอย่างรวดเร็ว
‘แหงล่ะ ก็อยู่ๆ พอตื่นขึ้นมาก็มีหัวของเจมส์ พอตเตอร์มาลอยยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้าเป็นใครก็ต้องตกใจ’
“นั่น...พอตเตอร์หัวเกือบขาดรึ?” ริมฝีปากบางเอ่ยขึ้นเบาๆ
“ตลก!” เจมส์เอ่ยอย่างหัวเสียก่อนจะปลดผ้าคลุ่มล่องหนออกจากตัวแล้วขยุ้มเป็นก้อนกลมๆ
“นายมาทำอะไร!” สเนปมีท่าทางตื่นกลัวและระแวดระวัง คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบ ‘ก็เจอแกล้งไปขนาดนั้น ไม่ระวังตัวก็โง่ละ’ เจมส์คิดขำๆ แล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆ คนป่วยที่มีทีท่าเหมือนลูกแมวขี้กลัวที่แยกเขี้ยวขู่ศัตรู
“ฉันมีเรื่องต้องตกลงกับนาย”
“ตกลง?” สเนปทวนคำเสียงสูง ก่อนจะจ้องหน้าคนพูดอย่างไม่เข้าใจ
“เรามาญาติดีกัน โอเคมะ” เขายื่นมือขวาให้คนตรงหน้าด้วยความคาดหวัง แต่ก็ต้องดึงมือกลับอย่างเขินๆ เพราะดวงตาสีดำขลับจ้องมันอย่างขยะแขยง
“ทำไมฉันจะต้องญาติดีกับนาย”
“ฉันรู้นะว่านายไม่ค่อยมีเพื่อน” เจมส์เริ่มใช้พรสวรรค์ในการพูดแทงใจดำของเขาอีกครั้งด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เหมือนเคย แต่เด็กหนุ่มบนเตียงคงไม่ทันสังเกตเห็นเพราะความมืด
“ฉันมีเพื่อนมากพอแล้ว” สเนปก้มหน้ามองมือตัวเองก่อนจะอ้อมแอ้มตอบเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเจมส์เริ่มมาถูกทางแล้ว
“นายนับคนพวกนั้นเป็นเพื่อนด้วยรึ ฉันนึกว่าเพื่อนคือคนที่จะอยู่เคียงข้างนายเวลานายต้องการซะอีก” เจมส์เห็นร่างบางสะอึกเล็กน้อยกับคำพูดของเขา จึงเริ่มว่างกับดักต่อทันที
“ฉันรู้ๆ นายสนิทกับลิลี่มาก (และอาจจะชอบเธอมากด้วย) แต่บางทีผู้ชายก็มีเรื่องที่ปรึกษาผู้หญิงไม่ได้เหมือนกันนะ ฉันก็หัวอกเดียวกับนาย ไม่เห็นสายตาที่เธอมองฉันเหรอ บางทีฉันก็อยากจะมีคนที่เข้าใจความรู้สึกฉันเหมือนกันนะ...”
“คู่หูไง พ่อคนเด่นดัง” เสียงแกมประชดดังขัดขึ้น
“ไม่ใช่” เจมส์ตอบด้วยเสียงจริงจัง
“ไม่ใช่พวกที่คอยหัวเราะฉันเวลาโดนเธอตบด้วยสายตา ฉันหมายถึงคนที่เข้าใจฉันจริงๆ คนที่ ‘รู้สึก’ กับเธอเหมือนฉัน และนั้นก็คือ...นาย” เจมส์จิ้มหน้าอกของคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่เบาๆ บังคับสายตาให้แลดูจริงใจที่สุด เซเวอร์รัส สเนปไม่ใช่คนที่จะเชื่ออะไรได้ง่ายๆ ยิ่งเป็นคำพูดของศัตรูตลอดกาลที่เจ้าตัวสุดแสนจะเกลียดขี้หน้าอย่างเขาแล้วด้วย แต่เขามั่นใจว่าถ้าเขาขุดเอาความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเพราะความรักของคนๆ นี้ขึ้นมาได้ ทุกอย่างจะไปได้สวย
“ทะ...ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ?” แล้วเจมส์ก็คิดถูกอีกครั้ง เมื่อสเนปเริ่มคล้อยตาม
“เพราะฉัน ‘เชื่อใจ’ นาย” เขาพยายามเน้นคำว่า ‘เชื่อใจ’ ซึ่งคิดว่าสเนปน่าจะอ่อนไหวกับคำนี้มากที่สุด
ร่างเล็กก้มหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
“ทำไมกัน? ทั้งๆ ที่เราเป็น...ศัตรู นายเกลียดฉัน แล้วฉันก็...เกลียดนาย แล้ว...”
“พอเถอะ ฉันไม่มีเหตุผล ฉันแค่รู้สึกอยากให้เป็นนาย อยากลองไว้ใจนาย เหมือนที่อยากให้นายไว้ใจฉัน” และนี่เป็นประโยคแรก (รึเปล่านะ?) ที่เขาพูดตามความรู้สึกจริงๆ ใจจริงแล้วเขาอาจจะแค่อยากทดแทนความรู้สึกผิดที่ทำให้เจ้านี่ต้องมานอนซมอยู่แบบนี้ก็ได้
ดวงหน้าขาวซีดที่ดูเด่นในความมืดจ้องมาที่เขาด้วยแววตาที่ดูลังเล ไม่มั่นใจ และหวาดหวั่น
“ฉันอยากให้รู้ว่าฉันรู้สึกผิดกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น” เจมส์กล่าวทิ้งท้ายแล้วทำเป็นเดินออกจากห้องไป ก่อนจะคลี่ผ้าคลุมล่องหนออกสวมอีกครั้งแล้วแอบย่องกลับมาดูอาการคนที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง
เซเวอร์รัส สเนปในเวลานี้ดูอ่อนแอ บอบบาง และหวาดกลัว ใบหน้าขาวซีดนั้นยิ่งซีดมากขึ้น เด็กหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับอย่างคนคิดมากก่อนจะส่ายหน้าไล่ความคิดบางอย่างเบาๆ ริมฝีปากที่เม้มแน่นเป็นเส้นตรงคลายออกเผยรอยยิ้มบางๆ เจมส์ลอบถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นสเนปมีท่าทีเหมือนตัดสินใจได้ เขาจึงลุกขึ้นเดินกลับหอนอนด้วยความรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
วันนี้เจมส์ตื่นเช้าเป็นพิเศษแล้วเผ่นออกมาจากหอนอนอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้รีมัสเป็นคนปลุกเพื่อนขี้เซาอีกสองคน เท้าของร่างสูงพาลิ่วไปยังห้องพยาบาลทันทีก่อนที่จะทันได้คิดเสียอีก
“ไง”
“ไง” เจมส์ส่งเสียงนำไปก่อนตัว ร่างขาวซีดใต้ผ้าห่มนั่นส่งเสียงแหบๆ ตอบกลับมาซึ่งฟังแล้วให้ความรู้สึกเหมือนแมวเจ็บคอเสียนี่กระไร
“วันนี้นายก็ไปเรียนได้แล้วสิ” เขาลากเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ข้างเตียงมาใกล้แล้วนั่งลง
“ยัง มาดามบอกว่าอาการฉันหนักขึ้นและควรจะอยู่ต่ออีกสักวัน”
“อยากกินอะไรที่ห้องโถงไหม จะได้แอบเอามาให้” เจมส์มีท่าทางกระตือรือร้นขึ้นมาทันใด
“ช่างฉันเถอะ ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงอะไรนายเสียหน่อย เข้าใจผิดรึเปล่าพอตเตอร์” เซเวอร์รัส สเนปแค่นเสียงตอบ แล้วเหยียดยิ้มกวนประสาทให้
“แล้วเมื่อกี้ที่นายคุยกับฉันเสียยืดยาวมันหมายความว่าอะไรล่ะ” เจมส์ส่งสายตากวนพอกันกลับไปให้
“ชิส์”
“ชิส์” เขาเลียนเสียงของคนตัวเล็กดังๆ แล้วทำเป็นสะบัดหน้าหนีให้ดูโอเวอร์แอ็คติ้งเกินจริง
“นายนี่ตลกชะมัด” แล้วคนป่วยก็หลุดหัวเราะออกมา ได้ผลเกินคาดจริงๆ
“^o^”
“ฉันว่า...” เจมส์พูดขึ้นช้าๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังจริงจัง “จริงๆ แล้วนายเองก็คงจะรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ที่อยู่ๆ มาเป็นเพื่อนกับฉัน คนอื่นจะมองนายยังไง” เขาพูดต่อไป
“รู้จักห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองแล้วรึไง” เสียงแหบๆ ที่ประชดขึ้นมาทำให้เขาหัวเสียเล็กน้อย
“นาย...แบบว่า อยากให้ฉันปิดเรื่องนี้ไหม? ต่อหน้าคนอื่นเราจะเป็นปกติเหมือนที่เคย จะไม่มีใครรู้ นายจะได้ไม่เสียหน้าที่มาญาติดีกับฉัน” เจมส์ยื่นข้อเสนอ จริงๆ แล้วเขาต่างหากที่จะถูกมองว่าแพ้ ถ้าใครๆ รู้ว่าเขายอมเป็นเพื่อนกับเซเวอร์รัส สเนป คู่แค้นตลอดกาลคนนี้เขาจะต้องอับอายแค่ไหน แต่ที่เขาทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อลิลี่เท่านั้น
“คำว่าปกติของพอตเตอร์และผองเพื่อนนี่ หมายถึงการตามรังควาน และกลั่นแกล้งฉันด้วยรึเปล่า”
“นายเองก็รังควานฉันเหมือนกัน ก็ถือว่าหายกันละนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำอีก” สเนปอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นคนชอบเอาชนะอย่างเจมส์ พอตเตอร์ยอมลงให้เขาง่ายๆ
“อยากทำอะไรก็ตามใจนาย ไปซะ ฉันจะนอน” เด็กหนุ่มเลื่อนตัวลงนอนแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเป็นเชิงไล่
เจมส์ พอตเตอร์เดินทอดน่องไปยังห้องโถงใหญ่ กว่าจะถึงก็มีนักเรียนลงมารับประทานอาหารเช้ากันเกือบเต็มห้องโถงแล้ว
“ไปไหนมา” เสียงเรียกกึ่งตะโกนตามนิสัยของเจ้าของและแรงตบที่หลังทำให้เจมส์ พอตเตอร์สะดุ้งสุดตัวได้ไม่ยาก
“ซิเรียส เอ่อ...นายกินอะไรรึยัง ไปกินข้าวกันดีกว่า แล้วรีมัสกับปีเตอร์ล่ะ?” เจมส์เลี่ยงที่จะตอบคำถามก่อนเดินนำไปยังโต๊ะประจำบ้านโดยมีซิเรียสเดินตามไปอย่างงงๆ
เจมส์สังเกตว่าตลอดทั้งวันมานี้ ลิลี่คอยลอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา ในที่สุดหลังจบชั่วมั่วคาถาลิลี่ก็เดินเข้ามาหาเขา
“ไง” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอยังคงเงียบ
“แบบว่า...ฉันอยากจะขอโทษที่วันก่อนว่าเธอแรงไปหน่อย ฉันรู้แล้วว่าเธอรู้สึกผิดจริงๆ” เด็กสาวก้มหน้าพูด
“เมื่อเช้าฉันไปเยี่ยมเขามา เซฟบอกว่าเธอก็ไปเยี่ยมเขาด้วย ฉันก็หลงคิดว่าเธอเป็นพวกขี้อวด หยิ่ง เอาแต่ใจมาตลอด” ขี้อวด...ฉึก หยิ่ง...ฉึก เอาแต่ใจ...ฉึก เจ็บปวดเชียว นี่ลิลี่เองก็มีพรสวรรค์ในการพูดแทงใจคนเหมือนกันหรือนี่?
“ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอเป็นห่วงเซเวอร์รัส แบบว่า...เขาออกจะขี้เหงา คงจะดีถ้าเขาได้มีเพื่อนเยอะๆ” ลิลี่พูด รอยยิ้มหวานๆ ที่เขาหวังจะเห็นมาตลอดตอนนี้เป็นของเขาแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดการไว้ ออกจะเกินกว่าที่หวังไว้ด้วยซ้ำ
“จริงๆ แล้วฉั...”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน เจมส์นายไปเยี่ยมเจ้าหัวเมือกนั่นด้วย หรอ” ซิเรียสผู้ขัดได้ถูกที่ถูกเวลาเสียทุกครั้งพูดแทรกขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพื่อนเขาคงอยากจะเอาหนังสือวิชาคาถาทุบหมอนี่จริงๆ
“อย่าเรียกเขาแบบนั้นนะซิเรียส” เจมส์เอ่ยเสียงเย็น ยังไงก็ต้องขอบคุณเพื่อนตัวดีที่ยื่นโอกาสแสดงความเป็นสุภาพบุรุษให้เขา เจมส์เหลือบมองลิลี่ที่มองเขาด้วยแววตาขอบคุณอย่างยินดี
“ไปกับฉันเดี๋ยวนี้ซิเรียส” รีมัสที่ดูเหมือนจะรู้สถานการณ์ดีที่สุดลากคนตัวโตออกไป โดยมีปีเตอร์วิ่งตามอยู่ข้างหลัง เมื่อเจมส์เห็นทางสะดวกจึงเอ่ยขึ้นในที่สุด
“จริงสิลิลี่ สุดสัปดาห์นี้เธอมีเพื่อนไปฮอกส์มี้ดรึยัง ไปกับฉันนะ” เขาถามด้วยความหวัง
“ขอโทษด้วยนะ คือจริงๆ ฉันก็อยากไปกับเธอ แต่ว่าฉันนัดเพื่อนไว้แล้ว” ดวงตาสีเขียวใสหลุบลงอย่างรู้สึกผิด
“ไม่เป็นไรๆ ไปกับเพื่อนเถอะ” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มใจดี แต่ในใจนั้นกำลังดิ้นพราดด้วยความร้อนรนอยากให้เพื่อนที่ว่าคนนั้นลื่นล้มหัวแตกเสียจริง
“นี่!” อยู่ๆ เด็กสาวก็ร้องขึ้นเหมือนนึกอะไรได้ พาลให้เขาตกใจไปด้วย
“นายก็ไปกับเซเวอร์รัสสิ หมอนั่นน่ะเอะอะก็ชอบอยู่คนเดียว ถ้ามีเพื่อนชวนไปด้วยก็คงดี” ลิลี่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเหมือนแก้เกมปริศนาที่แสนยากได้
“งั้น...ฉันไปก่อนนะ แล้วฉันจะบอกเขาให้” ว่าแล้วลิลี่ก็วิ่งตามกลุ่มเพื่อนที่พึ่งออกจากห้องไป ทิ้งเขาไว้ตรงนี้ทั้งที่ยังไม่ทันได้ปฏิเสธด้วยซ้ำ
ลิลี่ที่น่ารัก แลกกับการเป็นเพื่อนเจ้านั่น มันจะคุ้มไหมเนี่ย!!
ในหอนอนกริฟฟินดอร์เย็นวันนั้นเขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนๆ ฟังอย่างไม่เต็มใจ หลังจากทนซิเรียสที่เอาแต่ซักไซ้ต่อว่าที่เขาไปเยี่ยมสเนปไม่ได้
“ยอดไปเลยเจมส์ นี่สิเพื่อนฉัน” ซิเรียสตบหลังเขาเสียงดัง ในขณะที่รีมัสมีทีท่าไม่พอใจอย่างแรง
“ยังไงนายก็ไม่ควรใช้เขาเป็นเครื่องมือ ลองคิดดูถ้าฉันใช้นายเป็นเครื่องมือจีบซิเรียสเล่า” รีมัส ลูปินต่อว่าก่อนจะยกตัวอย่างที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ขึ้นมา
“ฉันก็คงจะยอมให้นายใช้ฉันเต็มที่เลย จะได้มอมยาซีเรียสให้นายเผด็จศึกเสีย” เขาพูดทีเล่นทีจริง ซึ่งรีมัสและปีเตอร์ก็พากันหัวเราะไปด้วย จะมีก็แต่ซิเรียสที่โกรธจนหน้าแดง
“ไม่ได้นะนายมองฉันเป็นคนแบบไหนกันถึงจะ....กับผู้ชาย!เอ้ย ไม่ใช่ ฉันหมายถึงทำไมนายจะมาหลอกใช้เพื่อนของฉันกันเล่า” ซิเรียสเอ่ยอย่างหัวเสีย ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าท่าทางโกรธปนเขินที่พูดผิดๆ ถูกๆ นั้นดูน่ารักในสายตาใครบางคน
“เจมส์...ซีเรียสเป็นตัวอย่างที่ดีมากนะ ถ้านายอยากเห็นท่าทางของลิลี่ตอนเธอรู้ความจริง” รีมัสที่หยุดหัวเราะไปแล้วพูดขึ้น
“โธ่ ก็อย่าให้เธอรู้สิ หลังๆ ฉันก็แค่ตีตัวออกห่างก็พอ ดีไม่ดีเจ้านั่นมันอาจจะพอใจด้วยซ้ำที่ฉันไม่ไปยุ่งกับมัน” เจมส์พูดสบายๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน
“เดี๋ยวฉันจะไปสานต่อแผนเสียหน่อย ขอยืมหนังสือปรุงยาของนายหน่อยสิรีมัส”
เจมส์รับหนังสือเล่มหนักที่เพื่อนโยนมาให้ก่อนจะลิ่วไปที่ห้องนั่งเล่นรวมแล้วปีนออกช่องหลังรูปภาพไปเงียบๆ
“เขาจะรีบไปไหนน่ะ” ลิลี่บ่นขึ้นเมื่อเห็นหลังไวๆ ของเด็กหนุ่มลับไปหลังรูปภาพ
“เห็นบอกจะไปเยี่ยมเพื่อนน่ะ” ซิเรียสที่เดินตามออกมาช่วยสานต่อแผนอย่างรู้หน้าที่ทันที
เขาเหลือบมองเด็กสาวที่ยังมองช่องหลังรูปภาพค้างด้วยแววตาซาบซึ้ง ริมฝีปากอิ่มนั้นยิ้มเล็กยิ้มน้อยอย่างถูกใจก่อนจะหันไปคุยกับกลุ่มเพื่อนๆ ต่อ แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ‘เจมส์นี่มันร้ายจริงๆ’
อากาศที่หนาวเย็นในเดือนธันวาคมไม่ได้เป็นอุปสรรคแก่นักเรียนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาคอยการไปเที่ยวฮอกส์มี้ดเลยแม้แต่น้อย หลายคนจิตใจลอยไปถึงหมู่บ้านตั้งแต่ยังยืนอยู่ที่หน้าประตูปราสาทด้วยซ้ำ แต่คงไม่ใช่กับเขา...เจมส์ พอตเตอร์มองบรรยากาศที่แสนอึดอัดรอบตัวด้วยความรู้สึกแปลกๆ รีมัสและปีเตอร์ที่เดินนำหน้ากำลังตัดสินใจกันอย่างเคร่งเครียดเหมือนวางแผนการรบว่าจะเข้าร้านไหนก่อนดี ซิเรียสเดินตามสองคนนั้นไปห่างๆ ด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับพลางส่งเสียงฮึดฮัดอยู่ตลอดเวลา เจมส์ได้แต่เหลียวมองร่างเล็กเจ้าของผมสีดำสนิทที่เดินตามอยู่ข้างหลังซึ่งมีท่าทีเบื่อหน่ายและทำหน้าเหมือนอยากกลับปราสาทเต็มทน
บรรยากาศแบบนี้ยังมีอยู่จนพวกเขาทั้งห้าเข้ามานั่งร้านไม้กวาดสามอัน เมื่อเห็นว่าซิเรียส มีท่าทางสงบลงแล้วเขาจึงวางไว้พอจะทิ้งสเนปไว้และแยกตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่พอกลับออกมาก็ต้องประหลาดใจอีกครั้งเมื่อดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นมองมาที่เขาอย่างเดือดดาล มือกำรอบขวดบัตเตอร์เบียร์แน่นจนซีดขาว เซเวอร์รัส สเนปกระแทกขวดใบนั้นลงบนโต๊ะอย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากร้านไปมีซิเรียสที่มองตามท่าทางนั้นด้วยแววตาสนุกสนาน และรีมัสกับปีเตอร์ที่กำลังหลบตาเขาด้วยสีหน้าอึดอัดใจ
“นายทำอะไรซิเรียส” เขาแค่นเสียงถามเพื่อนตัวร้ายอย่างไม่พอใจ
“อะไรกัน ฉันก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อย นายก็ทำเป็นห่วงเจ้านั่นไปได้” ซิเรียสเอ่ยก่อนจะเลิกคิ้วมองเจมส์เหมือนค้นหาคำตอบ
เจมส์มองหน้าซิเรียส รีมัส และปีเตอร์ทีละคนอย่างชั่งใจเหมือนจะบอกว่า ‘เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่’
“ไม่ต้องรอฉัน” เขาเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะวิ่งตามเสนปออกไปนอกร้าน
“เชื่อฉันรึยัง รีมัส” ซิเรียส แบล็คหุบยิ้มทันทีแล้วหันไปถามเพื่อนที่ดูจะเข้าใจอะไรง่ายที่สุดในกลุ่ม
“เจมส์ อาจจะ ไม่ได้—คิดอะไรก็- - ได้” ปีเตอร์ออกความเห็นอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่แล้วก็ต้องหลบไปอยู่ข้างหลังเด็กหนุ่มอีกคนทันทีเมื่อซิเรียสตวัดสายตามาทางเขา
“นี่มันมากเกินไปแล้วนะ เขาตั้งใจจะเป็นเพื่อนกับหมอนั่นจริงๆ รึไง ตั้งแต่ตอนนั้น...ทุกครั้งที่มีเวลาว่างเขาก็เอาแต่ปลีกตัวไปขลุกอยู่กับหมอนั่น แทบไม่คุยกับฉันด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่แต่ก่อนเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลา!” ซิเรียสพูดแล้วกระดกขวดเบียร์ในมือขึ้นกรอกปาก
“นายพูดเหมือนกำลังอิจฉาเซเวอร์รัสงั้นแหละ” รีมัส ลูปินเอ่ยยิ้มๆ แล้วหันไปหาปีเตอร์ที่ยังคงแอบอยู่ข้างหลังเขา “ฉันเชื่อใจเจมส์นะ แล้วนายล่ะ”
“อะ..อืม” เด็กชายตัวเล็กพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
“ฉันว่าเขารู้นะ ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แล้วนายล่ะ พ่อคนขี้อิจฉา” ร่างสูงหันหน้าหลบสายตาของเพื่อนเล็กน้อย ไม่ชอบฉายาที่ถูกเรียกแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันไม่จริง
“เดี๋ยวเซเวอร์รัส รอก่อน” เขาตามมาคว้าแขนคนตัวเล็กกว่าไว้ได้ทันก่อนถึงเพิงโหยหวนเล็กน้อย
“ใครอนุญาตให้นายเรียกชื่อฉัน พอตเตอร์” สเนปพูดทั้งที่ยังคงไม่หันกลับมา
&ldqu