[HP fic] เตียงที่ว่างเปล่า (FW/GW)

posted on 09 May 2008 21:06 by saturn-t in Otaku, TALK

Title : เตียงที่ว่างเปล่า

Pairing : FW/GW

Author : SaTurN

Warning : Y

Category : Romance / Sad Ending

Rate : NC-15 (ถึงป่ะนิ ไม่ชัวร์)

Note : เนื่องจากคนเขียนไม่มั่นใจว่าคนไหนพี่ คนไหนน้อง(เพราะไม่มีใครบอกตรงกันเลย) จึงมั่วเอาเองว่าเฟร็ดเป็นพี่เนอะ(ถึงส่วนใหญ่เขาบอกว่าเฟร็ดเป็นน้องกันนะ แต่เค้าชอบงี้อ่ะ อิอิ) ถึงจะไม่เศร้า แต่ก็ช่วยเศร้าหน่อยนะจ๊ะ เพราะคนเขียนเศร้าไปแล้ว โฮกกก

Disclaimer: เรื่องสั้นเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง ตัวละครสถานที่ในเรื่องเป็นสิทธิสมบัติของ เจ เค โรวลิ่ง, วอร์เนอร์ บราส์, บลูมส์บิวรี่, นานมี, ฯลฯ

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เตียงที่ว่างเปล่า

ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่กว้างขวางมากนักมืดสนิท ไร้ซึ่งสัญญาณของสิ่งมีชีวิตใดๆ แสงไฟจากทางเดินด้านนอกค่อยๆ สาดเข้ามาตามความกว้างของประตูห้องที่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ที่ตรงมุมหนึ่งของห้อง ตู้ใบนั้นมีประตูบานพับสองบานซึ่งบานด้านขวานั้นถูกเปิดทิ้งไว้ เสื้อผ้ากองระเกะระกะไม่เป็นระเบียบโผล่พ้นขอบตู้ออกมาต่างจากบานพับอีกด้านที่ปิดสนิท ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเข้ามาก่อนจะปิดประตูตามหลังทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดอีกครั้ง

เขาถอดเสื้อคลุมตัวยาวสีม่วงสดแขวนบนตะขอที่ติดอยู่ข้างพนัง บนนั้นมีเสื้อคลุมลักษณะเดียวกันแต่ดูสะอาดสะอ้านเหมือนได้รับการดูแลรักษาอย่างดีแขวนอยู่ก่อนแล้ว สายตาที่เริ่มชินกับความมืดของเขามองเสื้อสองตัวที่แขวนอยู่คู่กันนั้นอย่างว่างเปล่า ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ กวาดสายตามองไปยังเตียงเดี่ยวสองเตียงซึ่งบัดนี้ถูกเลื่อนแยกจากกันกลับไปอยู่ในที่ๆ ควรจะอยู่เรียบร้อย แววประหลาดบางอย่างฉาบฉายอยู่ในตาคู่นั้นเพียงแวบเดียวก่อนจะหายไป เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่อยู่ชิดพนังฝั่งขวาอย่างอ่อนล้า การเหน็ดเหนื่อยกับงานที่เขารักมาตลอดทั้งวันไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเท่าไหร่นัก

ชายหนุ่มเหม่อลอยมองเพดานห้อง ทุกอย่างตกอยู่ในความสงบเงียบ ...และมืดมิด เขาหลับตาลงแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ไม่ได้รู้สึกว่าตอนกลางคืนมันว่างเปล่าและน่ากลัวอย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ?

‘นายกลัวใช่ไหม?’ เสียงเล็กๆ เอ่ยถามเขาจากข้างเตียง ใบหน้าใสที่มีผมสีแดงเพลิงส่งยิ้มมาให้ด้วยดวงตาเป็นกระกาย เขาจึงพยักหน้าให้เด็กคนนั้นช้าๆ ร่างเล็กๆ ในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มวิ่งข้ามฝากไปยังเตียงที่อยู่อีกฝั่งก่อนจะออกแรงลากเตียงนั้นสุดกำลังที่เด็กเล็กๆ คนหนึ่งจะทำได้ เด็กชายอีกคนที่มีลักษณะเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยนซึ่งนอนอยู่บนเตียงทางด้านขวาผุดลุกขึ้นมองอย่างประหลาดใจ

“นายจะทำอะไรน่ะ” เขาร้องออกมาเมื่อเด็กน้อยในชุดนอนสีน้ำเงินเข้มลากเตียงมาจนติดกับเตียงของเขาแล้วปีนขึ้นมาบนเตียง มือเล็กๆ เอื้อมมาจับมือของเขาไว้ เขาเห็นนิ้วเรียวขาวซีดของทั้งสองจับกันแนบแน่นก่อนทั้งสองจะล้มตัวลงนอนบนเตียงของตน

‘นี่ไง ที่นี่นายก็ไม่ต้องกลัวแล้ว’ เด็กชายบนเตียงฝั่งซ้ายส่งยิ้มมาพร้อมกระชับมือที่ทั้งสองจับกันไว้ให้อีกฝ่ายได้อุ่นใจ

“เฟร็ด..” เสียงเล็กๆ ของเขาครางออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านนิ้วเรียวที่เกาะเกี่ยวกันไว้

‘ถ้านายฝันร้ายล่ะก็ ฉันจะอยู่ข้างๆ นายเอง ไม่มีอะไรมาทำร้ายนายได้อีกแล้วแล้วจอร์จ’

“จริงนะ”

‘ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย ฉันสัญญา’

นายสัญญาแล้วนะ...

“เฮ้ เฟร็ด นายทดลองอันนี้รึยัง” เขาถามแล้วหยิบลูกอมเม็ดเล็กสีแดงสดขึ้นมาดูอย่างชั่งใจ แต่พอทำท่าจะเอาใส่ปากมือใหญ่ของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็รีบเอื้อมมาคว้ามันไปเข้าปากตนเองทันที

เขามองเด็กหนุ่มผมสีแดงเพลิงที่มีใบหน้าเหมือนเขาราวกับส่องกระจกส่งยิ้มมาให้ ก่อนใบหน้านั้นจะเริ่มซีดลงจนน่าตกใจ เด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อก่อนจะเริ่มหายใจติดขัด

“นายเป็นอะไรน่ะ ห้ามตายนะ” เขาวิ่งพรวดเข้าไปประคองร่างที่ล้มทั้งยืนนั้นไว้ นิ้วเรียวตบใบหน้าซีดเผือดนั้นเต็มแรงด้วยลมหายใจของร่างในอ้อมแขนรวยริน

เฟร็ดหลุดหัวเราะพรืดออกมาเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของน้องชายฝาแฝด เด็กหนุ่มลูบแก้มที่โดนตบเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากอ้อมแขนของเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

‘ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า’

“ใครใช้ให้นายเล่นบ้าๆ แบบนี้ฮะ!” เขาเขวี้ยงข้าวของที่พวกเขาทดลองสร้างขึ้นรอบๆ ตัวใส่พี่ชายฝาแฝดไม่ยั้ง ที่มาทำให้เขาเป็นห่วงแบบนี้

“ถ้านายตายไปฉันจะทำยังไงเล่า” เฟร็ดจับมือที่ตั้งท่าจะเขวี้ยงไม้กายสิทธิ์ปลอมใส่ตนเองไว้แล้วพูดอย่างอ่อนใจ

‘ฉันไม่ทิ้งนายไปหรอกน่า’ เฟร็ดดึงร่างของเขาเข้าไปกอดไว้หลวมๆ เมื่อเขาเริ่มทำท่าเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมา

‘ไม่ต้องกลัว พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป’ เขาหลับตาอยู่ในอ้อมกอดพี่ชาย เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาของเฟร็ดที่ข้างหูยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำที่เลือนราง

นายโกหกอีกแล้วเฟร็ด...

“เฟร็ด นายอยู่ไหนน่ะ!” เขาตะโกนก้องโถงทางเดินในปราสาท พยายามมองฝ่าฝุ่นคลุ้งและกลุ่มคนที่วิ่งกันวุ่นวาย ทั้งสมาชิก ก.ด. คนของภาคีและพวกผู้เสพความตาย เขาเห็นท็องส์วิ่งหลบชายในชุดคลุมคนหนึ่งไปอีกด้าน แล้วจู่ๆ ความรู้สึกเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามาจนน่าตกใจ เขาทรุดตัวลงกับพื้น เรี่ยวแรงทั้งหมดสูญหายไปอย่างฉับพลันเหมือนร่างกายส่วนหนึ่งส่วนใดถูกฉีกกระฉากออกไปตลอดกาล เด็กหนุ่มหนาววูบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกดังหัวใจของเขาได้แตกเป็นเสี่ยงๆ ความรู้สึกหวาดกลัวโจมตีเขาอย่างหนัก เด็กหนุ่มเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ต่อสู้และส่งเสียงกันวุ่นวาย...เพียงลำพัง

ผู้เสพความตายคนหนึ่งกำลังเงื้อไม้กายสิทธิ์ขึ้นสูงหวังปลิดชีพของเด็กหนุ่มที่ล้มลงบนพื้นตรงหน้า

‘จอร์จระวัง!’ เสียงของเฟร็ด เสียงนั้นเบาจนเขาไม่สามารถจับทิศทางได้ แต่ก็รู้ได้ว่าเฟร็ดอยู่ใกล้ๆ นี้เอง เขาหันไปด้านหลังทันร่ายคำสาปสะกดนิ่งใส่ผู้เสพความตายคนนั้น เขาเพ่งสายตามองหาพี่ชายอีกครั้ง แต่มันไม่ง่ายเลยในสถานการณ์แบบนี้

‘จำไว้ ไม่ว่ายังไงฉันจะอยู่ข้างๆ นาย’ เขาได้ยินเสียงของเฟร็ดตะโกนมาจากโถงทางเดินอีกด้านหนึ่ง เด็กหนุ่มพยุงร่างกายที่หนักอึ้งข้ามร่างของผู้เสพความตายหลายคนตามเสียงนั้นไป แต่ก็พบเพียงซากหินแตกกระจาย และทางเดินที่ว่างเปล่า

แล้วการต่อสู้ก็หยุดลงเมื่อคนที่คุณก็รู้ว่าใครประกาศสงบศึกชั่วคราว เพื่อยื่นข้อเสนอให้กับแฮร์รี่

เขารวบรวมกำลังที่เหลือเพียงน้อยนิดรีบรุดเข้าไปรวมตัวกับคนอื่นๆ ในห้องโถงใหญ่ ในที่สุดเขาก็เจอเฟร็ดกับทุกคนรออยู่ก่อนแล้ว เขาโซเซเข้าไปหาพี่ชายที่นอนนึ่งสนิทอยู่ท่ามกลางวงล้อม ในหัวของเขาว่างเปล่า

“เฮ้ เฟร็ดโดนสะกดนิ่งหรอ” เขาประคองศีรษะของร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นมาวางบนตักแล้วมองหน้าคนในครอบครัวทีละคน แต่ทุกคนกลับพากันหลบตาเขา...

“นี่ร้านของเราจริงๆ หรอเนี่ย ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม” เขาหมุนตัวรอบๆ มองสำรวจทุกซอกมุมของร้านเล็กๆ ในตรอกไดแอกอน

‘ช่ายยย....ของเราสองคน พวกเรากำลังฝันดีสุดๆ’ เสียงเฟร็ดที่กำลังเดินลงบันไดมาเอ่ยตอบเขา

“ขอบคุณพระเจ้า” เขาแทบจะก้มลงจูบพื้นร้าน ที่ในที่สุดความฝันของเขาและพี่ชายก็เป็นจริง

‘นายต้องไปขอบคุณแฮร์รี่ต่างหาก พระเจ้าไม่เกี่ยวซะหน่อย’ ร่างสูงของเฟร็ดก้าวขายาวๆ มาโอบไหล่เขาพาเดินขึ้นบันได ‘ไปดูห้องนอนใหม่กันดีกว่า’

“ฉันขอเตียงขวา” เขากระโดดใส่เตียงที่อยู่ชิดพนังด้านขวาทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง

‘อะไรอ่ะ! ฉันจองแล้วนะ’ เฟร็ดพุ่งเข้ามาใส่เขาอย่างรวดเร็ว แต่เขาก็ยกมือขึ้นกันไว้

“ช้าไปแล้วพี่ชาย ไปนอนเตียงนู้นไป” เขาโบกมือไล่พลางทำท่าให้พี่ชายฝาแฝดไปนอนอีกเตียงที่อยู่ชิดพนังด้านซ้ายแทน

‘งี้ก็เหมือนห้องที่บ้านเลยอ่ะดิ’ เฟร็ดบ่นงึมงำ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่ได้ยิน

“ก็ดีสิ เหมือนอยู่บ้านเลย ฉันรู้ว่านายจะต้องคิดถึงบ้าน” เขาเอ่ยขึ้นขณะมองไปรอบๆ ห้อง จึงไม่ทันสังเกตพี่ชายที่ทำตาโตแล้วมองหน้าเขา

เขาคอยดูแลเรื่องข้าวของและสินค้า พี่ชายฝาแฝดของเขาจึงเป็นคนจัดการเรื่องร้านและการตกแต่งทั้งหมด จอร์จเห็นว่าที่ปลายเตียงฝั่งซ้ายด้านตรงข้ามกับประตูมีตู้เสื้อผ้าใบใหญ่อยู่ เขาจึงลุกไปเปิดประตูบานพับฝั่งขวาออก

“งั้นฉันใช้ฝั่งขวาแล้วกัน จะได้เหมือนตอนอยู่ที่บ้านไง” เขาออกความเห็นกับพี่ชายแต่ก็มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ตอบกลับมา

“นายคิดถึงบ้านใช่ไหมเฟร็ด แต่ฉันไม่อยากกลับไปที่นั่นเลย” ชายหนุ่มเอ่ยกับความเงียบที่แสนปวดร้าวอีกครั้ง... ภาพห้องนอนที่นี่ซ้อนทับกับที่บ้านอย่างห้ามไม่ได้

ตอนเช้าแม่เข้ามาปลุกเขาเพียงคนเดียวแต่กลับละเลยอีกเตียงที่ฝั่งตรงข้ามไป เขาสังเกตว่าแม่พยายามจะไม่มองไปทางนั้นแม้แต่นิด เด็กหนุ่มเดินงัวเงียลงบันไดไปด้วยความหงุดหงิดจนถึงห้องครัว ที่โต๊ะอาหารทุกคนรอเขาอยู่กันพร้อมหน้า เช้านี้มีแฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่มาร่วมโต๊ะด้วย เขาตรงไปยังเก้าอี้สองตัวที่ถูกเว้นว่างไว้ให้พวกเขาแล้วนั่งลงบนตัวฝั่งขวา การรับประทานอาหารเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ไร้บทสนทนาใดๆ จนเขาตัดสินใจเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นทุกคนไม่มีท่าทางสนใจ แสร้งทำเหมือนลืมเลือนไปเสียอย่างนั้น

“แม่ฮะ แล้วซุปของเฟร็ดล่ะ” ของมองชามซุปและจานที่ว่างเปล่าตรงที่นั่งของพี่ชาย

“เอ่อ...ไม่มีหรอกจ๊ะ” แม่ของเขาตอบเสียงแผ่วเบาและสั่นเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองหน้าอาเธอร์แล้วถอนหายใจ

“ผมขอขนมปังอีกสิฮะ”

“แต่ลูกกินไปสองก้อนแล้วนะจอร์จ” นางวิสลีย์หันหลับมามองลูกชายร่างสูงพลางเลิกคิ้วขึ้น

“แม่ผิดแล้ว ผมเฟร็ดต่างหาก ให้ผมกินด้วยสิ” เขาเลื่อนตัวไปนั่งที่เก้าอี้ว่างเปล่าข้างๆ แล้วยกจานว่างเปล่าให้แม่ดู สายตาทุกคู่บนโต๊ะจับจ้องมาที่เขา เขาได้ยินเสียงเฮอร์ไมโอนี่ทำช้อนตกกระทบจานเสียงดัง และจินนี่ที่ยกมือขึ้นปิดปากสูดหายใจ รอนซึ่งนั่งตรงข้ามกับเขาที่หยุดสนใจอาหาร วางช้อนลงแล้วเอื้อมมือมาจับเขาไว้พลางจ้องตาของเขานิ่ง

“เมื่อไหร่นายจะเข้าใจสักที เฟร็ดตายไปแล้วจอร์จ เขาไม่อยู่กับเราแล้ว” สิ้นเสียงของรอนมีเสียงช้อนตกอีกครั้งซึ่งน่าจะมาจากเฟลอร์ จินนี่กับแม่เริ่มสะอื้น เฮอร์ไมโอนี่เอามือปิดหน้าบดบังหยาดน้ำตาแล้วหันไปอีกทาง พี่ๆ มองมาที่เขาอย่างเป็นห่วง

ตึง! เขาทุบโต๊ะสุดแรง ทุกคนสะดุ้งแต่ก็ยังไม่ยอมละสายตาไปจากเขา เขารู้สึกถึงขอบตาที่ร้อนผ่าว ในหัวปวดร้าวราวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

“โกหก เฟร็ดยังอยู่ข้างๆ ฉันเสมอ เขาบอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” เขาได้ยินเสียงแหบพร่าที่ยากจะควบคุมไม่ให้สั่นของตนเองตะโกนลั่น เขาลุกพรวดขึ้นแล้วหมุนตัวออกมาจากที่นั่น เขาจะไม่กลับไปที่นั่นอีก ทุกคนที่นั่นทำเหมือนพี่ชายของเขาไม่มีตัวตน!

“แล้วนายยังจะคิดถึงคนพวกนั้นอีกหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ห้องที่ว่างเปล่าตอบคำถามของเขาด้วยความเงียบอีกครั้ง...

นายยังอยู่ข้างๆ ฉันใช่ไหมเฟร็ด...

“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” เสียงของเฟร็ดยังก้องในโสตประสาทของชายหนุ่ม เขาห่อตัวด้วยความหนาว ไม่ใช่อากาศแต่เป็นความรู้สึกของเขาเอง ห้องนอนเล็กๆ กลับดูกว้างขึ้นมาเมื่อต้องอยู่เพียงลำพัง ชายหนุ่มลืมตาอยู่ในความมืด เขาพลิกตัวหันหน้าไปหาเตียงฝั่งตรงข้ามร่างของเด็กหนุ่มผมแดงที่มีใบหน้าเหมือนเขาส่งยิ้มกลับมาให้

‘นายกลัวใช่ไหม’ เสียงที่เอ่ยถามเขานั้นทอดอ่อนอย่างปลอบประโลม เขาจึงพยักหน้าให้เด็กหนุ่มคนนั้น แล้วร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มคนนั้นก็ก้าวลงจากเตียงแล้วออกแรงลากเตียงนั้นสุดกำลังเท่าที่แรงของเด็กวัยรุ่นผอมแห้งคนหนึ่งจะทำได้จนเตียงของทั้งคู่มาอยู่ชิดกัน เจ้าของชุดนอนสีน้ำเงินเข้มกลับขึ้นมาบนเตียงตัวเอง เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เขา มือใหญ่เอื้อมมาเกาะกุมมือของเขาไว้ ความอบอุ่นส่งถึงกันผ่านนิ้วเรียวขาวซีดของทั้งสองที่เกี่ยวกระหวัดกันแนบแน่นเหมือนเมื่อครั้งยังเด็ก ดวงตาทั้งสองคู่สบกันนิ่งนาน

‘ฉันรู้จอร์จ ฉันเองก็กลัว’ เด็กหนุ่มเอ่ย ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มให้กำลังใจน้องชายอย่างฝืดฝืนเต็มที่ ‘แต่นี่เป็นความตั้งใจของเราทั้งสองคน’

“รู้เฟร็ด ฉันรู้ แต่...” เขาตั้งท่าจะเถียง เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้มันยิ่งใหญ่เกินกำลังพวกเขา มันไม่ใช่เรื่องราวป่วนโรงเรียนเล็กๆ เหมือนที่พวกเขาเคยทำสมัยอยู่ฮอกวอตส์ แต่นี่คือสงครามครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างความมืดและแสงสว่าง ยากจะจินตนาการนักว่าจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง

‘ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงตัวเองจอร์จ ภาคีกับแฮร์รี่ก็ต้องการเรา เด็กๆ ก็ต้องการเรา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ มีแต่เราเท่านั้นที่ช่วยพวกเขาได้ พรุ่งนี้เช้าเราจะไปสมทบกับภาคี หลังจากนั้นเราจะไปรับแฮร์รี่ และไปงานแต่งบิลกับเฟลอร์ ไม่มีอันตรายอะไรเลย’ เฟร็ดกล่าวปลอบ มืออีกข้างที่ว่างยกขึ้นปัดปอยผมสีแดงที่ตกลงมาปรกหน้าผากของน้องชายฝาแฝดช้าๆ

‘เราจะห่างกันแค่แป๊ปเดียว แล้วเราจะไม่แยกจากกันอีก...ตลอดไป’ ใบหน้าขาวซีดส่งยิ้มบางๆ ให้เขา

“...ตลอดไป?” เขาได้ยินเสียงสั่นๆ ของตัวเองเอ่ยถามต่อประโยคของพี่ชายฝาแฝด

‘ใช่จอร์จ ตลอดไป’ เฟร็ดเอ่ยย้ำประโยคนั้น ถึงแม้ในใจจะรู้สึกหวาดกลัวก็ตาม

‘ฉันรักนายนะ’ เด็กหนุ่มตรงหน้ายกตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วก้มหน้าเข้ามาใกล้เขา จอร์จเห็นใบหน้าของตัวออกมองตอบกลับมาจากดวงตาคู่นั้นก่อนที่ริมฝีปากร้อนๆ ของพี่ชายจะสัมผัสกลีบปากของเขาเบาๆ แล้วผละออก

“ยี้ ทำอะไรเนี่ย” เขาร้องถาม ดวงตาเบิกกว้างมองพี่ชายฝาแฝดอย่างไม่เชื่อสายตา

‘นายรังเกียจตัวเองรึไง’

“นายต่างหาก แหวะ” ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่เขาก็อดรู้สึกสั่นไหวเล็กๆ ในใจไม่ได้

‘ฉันก็คือนาย ฝาแฝดมีสองประเภท คือแฝดไข่คนละใบ และแฝดที่มาจากไข่ใบเดียวกัน เราคือหนึ่งเดียวกันที่แยกมาจากคนๆ เดียวกัน’

“นายกับฉัน”

‘ฉันกับนาย เราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ทั้งหมดของฉัน...เป็นของนาย’ พี่ชายฝาแฝดของเขาเผยยิ้มเล็กน้อย ริมฝีปากบางสัมผัสเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้อ่อนหวานและเนินนาน ซึ่งเขาตอบรับจุมพิตนั้นอย่างยินดี เขาเผยอปากรับเรียวลิ้นร้อนที่เลียเล็มและหยอกล้อเขาอย่างอ่อนโยน แขนอีกข้างหนึ่งยกขึ้นโอบลำคอของพี่ชาย เกี่ยวรั้งให้ทั้งสองแนบชิดกันยิ่งขึ้นขณะที่มือทั้งสองยังคงเกาะกุมกันไว้แน่นเหมือนจะไม่ยอมพรากจากกัน...

“ฉันก็รักนาย เฟร็ด” เขากระซิบคำรักเบาๆ ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดมวลถึงคนที่เขารักมากที่สุด คำบอกรักของเขาเคยเรียกรอยยิ้มหวานจากใบหน้าใสที่เหมือนเขาราวกับแกะของพี่ชายฝาแฝดได้ดี แต่บัดนี้เขาพร่ำร้องถ้อยคำนั้นเป็นพันครั้ง ขอบตาของเขาร้อนผ่าว ภาพใบหน้าของพี่ชายฝาแฝดพร่าเลือนจนมองแทบไม่เห็นเมื่อน้ำใสๆ เอ่อล้นและไหลผ่านผิวแก้มของเขาลงบนหมอนนุ่มจนเปียกชื้น เขากระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่หยดน้ำตา หวังเพียงได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นอีกครั้ง

...เฟร็ด นายยังได้ยินคำบอกรักของฉันอยู่ไหม?

สัมผัสที่อ่อนหวานและนุ่มนวลยังอ้อยอิ่งอยู่บนเรียวปากที่แห้งผาก ผิวขาวซีดยังคงถึงรู้สึกอ้อมกอดอบอุ่นที่เคยโอบปลอบประโลมเขาทุกครั้งหวาดกลัว แต่ภาพของเฟร็ดหายไปแล้ว เตียงเดี่ยวสองเตียงยังคงแยกกันอยู่คนละฟากห้องเหมือนตอนที่เขาก้าวเข้ามา และชายหนุ่มยังคงนอนอยู่บนเตียงทางด้านขวาเพียงลำพัง...

เขากำมือช้าๆ หวังว่าจะรู้สึกถึงนิ้วเรียวที่เคยเกาะกุมกันไว้เสมอแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้พาเอาความรู้สึกอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่บนตัวเขาให้หายไปด้วย เขามองเตียงฝั่งตรงข้าม เตียงที่ไร้ร่างของพี่ชายส่งยิ้มมาให้เหมือนเคย ...เตียงที่ว่างเปล่า

* * * * * * *

เสื้อคลุมสีม่วงสดสองตัวแขวนอยู่คู่กันบนพนัง แต่กลับให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวเสียเหลือเกิน

ชายหนุ่มในเสื้อไหมพรมปักอักษรย่อตัว F กลับด้านตัวใหญ่ กลางหน้าอกยืนมองตรงมาแล้วยิ้มน้อยๆ ให้เขา เขาเอื้อมมือไปหาใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นอย่างโหยหา แต่ก็สัมผัสได้เพียงแผ่นกระจกเย็นเฉียบที่ไม่อาจให้ความรู้สึกถึงชีวิตของชายหนุ่มผมแดงในนั้น ดวงตาสองคู่สบประสานกันนิ่งนาน เขาเห็นภาพตัวเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น

“นายยังอยู่กับฉันใช่ไหมเฟร็ด” เขาเอ่ยถามใครคนนั้นอย่างไม่แน่ใจ แอบหวังน้อยๆ ให้ริมฝีปากบางขยับตอบเขา